Dierenbeelden vind ik altijd heel leuk, maar ook erg spannend om te maken. Ik volg een Engelse keramist die heel gave beelden maakt en de essentie van een dier zo goed weet vast te leggen. Dat werkt enerzijds inspirerend, maar anderzijds soms ook verlammend. Om een dier goed te “vangen” in keramiek moet je goed observeren en veel oefenen. Maar zeg nou eerlijk, hoe vaak zie ik een kerkuil? Bij mij blijft het dus bij het bekijken van foto’s en uitvissen hoe zo’n vogel gebouwd is en daarna proberen dat in klei te vormen. Als het beeld er dan eenmaal is en de bisquitstook heeft overleefd, volgt de volgende stap van onderzoek. Hoe te glazuren? Met pigmenten en oxides krijg je een mooi mat effect, maar ik heb daar nog niet veel ervaring mee. Met Clay Bright kan ik bijna aquarelleren, maar op hoge temperaturen krijgt dit materiaal een glanzend effect wat ik voor het beeld liever niet wil. Zoeken dus naar de juiste middenweg. Bij deze kerkuil heb ik uiteindelijk toch Clay Bright gekozen, omdat ik dat het beste ken en in de hand heb. Om het een wat mattere uitstraling te geven heeft de uil een laagje mat transparant gekregen en wat glazend transparant bij de ogen. En hoewel er nog genoeg ruimte tot verbetering in zit, ben ik hier op dit moment heel tevreden over 🙂
Sabrina's keramiek 